Καρκίνος του μαστού: Η δική μου εμπειρία
από Γιώτα Λ.
Τι είναι ο καρκίνος του μαστού
Πρόκειται για έναν κακοήθη όγκο στη περιοχή του στήθους, καθώς στις μισές γυναίκες που θα προσβληθούν από τον καρκίνο, θα υπάρχει και διήθηση των μασχαλιαίων λεμφαδένων. Αναπτύσσεται προοδευτικά και αν είναι επιθετικός, μπορεί να επεκταθεί σε ήπαρ, πνεύμονες, οστά, εγκέφαλο κ.ά.
Συνέντευξη με γυναίκα που προσβλήθηκε με καρκίνο του μαστού στα 46
Πώς καταλάβατε ότι κάτι έχει αλλάξει;
-Ήταν Μάρτιος του 2015. Είχα τελειώσει τις δουλειές μου και πήγα να κάνω μπάνιο. Εκεί λοιπόν που πλενόμουν, ψηλάφισα το στήθος μου, καθώς ένοιωσα κάτι διαφορετικό στο σώμα μου και τότε ήταν που το βρήκα. Έπιασα ένα «γρουμπούλι», μου έμοιαζε σαν σταφύλι, κάτι τέτοιο. Ήταν σκληρό και πονούσε. Τότε κατάλαβα ότι δεν είναι κάτι καλό.
Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη, όταν ο γιατρός σας ενημέρωσε ότι έχετε καρκίνο του μαστού;
-Ότι θα πεθάνω. Δε περίμενα να συμβεί κάτι τέτοιο σε εμένα. Γενικά ακούμε για καρκίνο κάθε μέρα, για παράδειγμα η φίλη μιας φίλης που είπε ότι έχει καρκίνο στο μαστό, αλλά ποτέ δε περίμενα ότι θα συμβεί αυτό σε εμένα. Δεν ήξερα τι θα κάνω, πίστευα ότι είχε έρθει το τέλος μου.
Πώς νοιώσατε μετά το χειρουργείο;
-Επειδή ο όγκος είχε μεγαλώσει, ο γιατρός έπρεπε να μου κάνει μαστεκτομή, όπως επίσης να αφαιρέσει λεμφαδένες, καθώς φαίνεται ότι ο καρκίνος ήθελε να πάει και αλλού. Ευτυχώς το προλάβαμε. Μετά το χειρουργείο ήμουν χαμένη, δεν είχα νοιώσει τόσο χάλια σωματικά στη ζωή μου. Ήμουν όμως χαρούμενη, καθώς «έφυγε» αυτό το πράγμα από μέσα μου.
Οι χημειοθεραπείες πώς ήταν;
-Οι χημειοθεραπείες ήταν χάλια. Έκανα συνέχεια εμετούς, με ενοχλούσαν πολλές μυρωδιές και φαγητά, δεν είχα όρεξη για τίποτα. Για κακή μου τύχη, ήμουν αλλεργική σε κάποια φάρμακα, αλλά πού να το ξέρω και έτσι κατέληξα να πάθω δύο φορές αλλεργικό σοκ στο νοσοκομείο. Εκείνο το «κόκκινο» φάρμακο, ακόμα το θυμάμαι. Αυτό ήταν το χειρότερο για μένα. Τα μαλλιά μου έπεσαν μετά από λίγες μέρες, αφότου ξεκίνησα χημειοθεραπείες· με έπιασε πανικός τη πρώτη φορά που με είδα καραφλή. Δε μπορούσα να το συνειδητοποιήσω ακόμα ότι δεν είχα μαλλιά. Η οικογένειά μου ήταν πάντα δίπλα μου και με βοήθησε πάρα πολύ στη ψυχολογία μου. Η κόρη μου έλεγε ότι ήθελε να ξυρίσει τα μαλλιά της, για να μη νοιώθω εγώ άσχημα. Τα παιδιά μου έλεγαν «Μαλλιά είναι βρε μαμά, δεν κάνουν τα μαλλιά τον άνθρωπο», «Είσαι κούκλα» ή «Δε χρειάζεται να φορέσεις περούκα και μαντήλια». Εγώ είχα ήδη αγοράσει μια περούκα, αλλά την φόρεσα μόνο δύο φορές, καθώς στενοχωριόμουν..
Τώρα πώς είστε;
-Τώρα έχουν περάσει 5 χρόνια και εγώ δεν έχω καρκίνο, αλλά κάθε φορά που κάνω τις εξετάσεις μου, ανά τρεις μήνες, έχω ένα μικρό φόβο μη δεν είναι καλές και περάσω πάλι τα ίδια.
Η συμβουλή σας στις γυναίκες με καρκίνο;
-ΕΙΣΤΕ ΔΥΝΑΤΕΣ. Μπορείτε να παλέψετε. Μπορείτε να νικήσετε και ποτέ, μα ποτέ μην αμελείτε την επίσκεψη στο γιατρό για μαστογραφία, καθώς αν το βρείτε νωρίς, όπως εγώ, μπορείτε να το καταπολεμήσετε! Εγώ αυτό που έλεγα πάντα από τότε και το λέω ακόμα και καλό είναι να το λέτε κι εσείς φωναχτά : ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΝΙΚΗΣΕΙ.